Akmaljon Törayeviç Ikromjonov
Manba: ÖzME, 4-jild (2000–2005), «Özbekiston milliy ensiklopediyasi» Davlat ilmiy naşriyoti · elektron nusxa: ziyouz.com kutubxonasi, 104-b. — ziyouz.com
Ikromjonov Akmaljon Törayeviç (1952.20.4, Toşkent) — rangtasvir ustasi, Özbekiston BA akad. (1997), Özbekiston xalq rassomi (1998). Respublika rassomlik bilim yurtini tu-gatgan (1971), I. Repin nomidagi rassomlik, haykaltaroşlik va me'morlik intida ta'lim olgan (1971—77). M. Uyğur nomidagi san'at in-ti (hoz. Milliy rassomlik va dizayn in-ti) da pedagog (1977—82); 1990 y.dan prof. I.ning dastlabki asarlarida mahobatlilik, uluğvorlik közga taşlanadi; 80-y.larning 2-yarmidan rassom vatandoşlari qiyofasi va ruhiy dunyosini, tabiat va uning sahovatini, tarixiy şaxslar, ijtimoiy mavzularni milliy yorqin, öziga xos tarzda uyğun ranglarda, umumlaşma, ramziy çeksiz makonda tasvirlaydi: «Rassom Bahodir Jalolov» (1976), «Çingiz Ahmarov portreti» (1980), «Surxondaryo zamini» (1985), «Rahimbobo», «Bodomxon aya portreti» (1986), «Alişer Navoiy», «Kamoliddin Behzod» (1988), «Bobirga bagişlov» (1990), «Mirzo Uluğbek portreti» (1994), «Mevali natyurmort», «Qumğonli natyurmort» (1996) va b. «Moviy qöşiq», «Bahor», «Toğdagi soy», «Na'matak guli» (1998—2002) manzaralari Toşkentdagi Oqsaroyni bezab turibdi. «Zamin navolari» triptixi (1988), «Çaqmoq» (1989), «Orol — mening dardim» (1989—90) asarlari uçun Hamza nomidagi Özbekiston Davlat mukofotiga sazovor bölgan (1990). I. haqida «Akmal» telefilmi yaratilgan («Özbektelefilm», 1999). I. asarlari b-n respublika va çet mamlakatlar körgazmalarida qatnaşadi. Asarlari ayrim respublika va xorijiy muzeylarda, şaxsiy töplamlarda saqlanadi.
Asl matn (kirill, PDF'dagidek)
ИКРОМЖОНОВ Акмалжон Тўраевич (1952.20.4, Тошкент) — рангтасвир устаси, Ўзбекистон БА акад. (1997), Ўзбекистон халқ рассоми (1998). Республика рассомлик билим юртини ту-гатган (1971), И. Репин номидаги рассомлик, ҳайкалтарошлик ва меъморлик интида таълим олган (1971—77). М. Уйғур номидаги санъат ин-ти (ҳоз. Миллий рассомлик ва дизайн ин-ти) да педагог (1977—82); 1990 й.дан проф. И.нинг дастлабки асарларида маҳобатлилик, улуғворлик кўзга ташланади; 80-й.ларнинг 2-ярмидан рассом ватандошлари қиёфаси ва руҳий дунёсини, табиат ва унинг саҳоватини, тарихий шахслар, ижтимоий мавзуларни миллий ёрқин, ўзига хос тарзда уйғун рангларда, умумлашма, рамзий чексиз маконда тасвирлайди: «Рассом Баҳодир Жалолов» (1976), «Чингиз Аҳмаров портрети» (1980), «Сурхондарё замини» (1985), «Раҳимбобо», «Бодомхон ая портрети» (1986), «Алишер Навоий», «Камолиддин Беҳзод» (1988), «Бобирга багишлов» (1990), «Мирзо Улуғбек портрети» (1994), «Мевали натюрморт», «Қумғонли натюрморт» (1996) ва б. «Мовий қўшиқ», «Баҳор», «Тоғдаги сой», «Наъматак гули» (1998—2002) манзаралари Тошкентдаги Оқсаройни безаб турибди. «Замин наволари» триптихи (1988), «Чақмоқ» (1989), «Орол — менинг дардим» (1989—90) асарлари учун Ҳамза номидаги Ўзбекистон Давлат мукофотига сазовор бўлган (1990). И. ҳақида «Акмал» телефильми яратилган («Ўзбектелефильм», 1999). И. асарлари б-н республика ва чет мамлакатлар кўргазмаларида қатнашади. Асарлари айрим республика ва хорижий музейларда, шахсий тўпламларда сақланади.
Matn ÖzME'dan o'zgartirişsiz olingan, faqat yozuvi yangi alifboga o'girilgan. Qisqartmalar asl holida. Xato ko'rsangiz — xabar bering.