Aleksandr Nikolayeviç Samoyloviç
Manba: ÖzME, 7-jild (2000–2005), «Özbekiston milliy ensiklopediyasi» Davlat ilmiy naşriyoti · elektron nusxa: ziyouz.com kutubxonasi, 131-b. — ziyouz.com
Samoyloviç Aleksandr Nikolayeviç [1880.17(29).12, Nijniy Novgorod — 1938.13.2, Moskva] — turkiyşunos olim, akad. (1929). Sankt-Peterburg un-ti şarq ftini tugatgan (1903). Şu un-tda öqituvçi, privatdotsent (1907— 17), prof. (1917—22). Leningrad Şarq tillari in-ti prof. (1920—37), rektori (192225). SSSR FA gumanitar fanlar bölimi akad.kotibi (1929—33), Şarqşunoslik in-ti direktori (1934— 37). S. turkman, usmonli turk, özbek, krimtatar tillari, folklori, etnografiyasi, adabiyoti böyiça tadqiqotlar olib borgan. Xususan, özbek adabiy tili va mumtoz adabiyoti, folklori va etnografiyasiga oid 100 dan ortiq asar yozgan, özbek adabiy tilining şakllaniş yöllarini tadqiq etgan («Çiğatoy adabiy tilida «jöqçilik» unsurlari», 1930; «Özbek adabiy tilining quriliş yöllari haqida», 1932). Uning «Navoiy tuyuklari» (1917), «Çiğatoylik Amiriy tuyuqlaridan» (1926), «Lutfiyning çiğatoy ça tuyuklari» (1926), «19asr Xiva tuyuqlari» (1927) asarlarida özbek adabiyotida tuyuq janri urganilib, uning uziga xos xususiyatlari oçib berilgan. Atoiy, Bobur asarlarini urganiş va naşr etiş böyiça ham bir qança işlarni amalga oşirgan. 1937 y.da nohaq qamoqqa olingan va otib taşlangan.
As: K istorii literaturi sredneaziatskoturetskogo yazika. — «Mir Alişir», L., 1928; Sobraniye stixotvoreniy imperatora Babura, ç. 1 Tekst, Petrograd 1917.
Asl matn (kirill, PDF'dagidek)
САМОЙЛОВИЧ Александр Николаевич [1880.17(29).12, Нижний Новгород — 1938.13.2, Москва] — туркийшунос олим, акад. (1929). Санкт-Петербург ун-ти шарқ фтини тугатган (1903). Шу ун-тда ўқитувчи, приватдоцент (1907— 17), проф. (1917—22). Ленинград Шарқ тиллари ин-ти проф. (1920—37), ректори (192225). СССР ФА гуманитар фанлар бўлими акад.котиби (1929—33), Шарқшунослик ин-ти директори (1934— 37). С. туркман, усмонли турк, ўзбек, кримтатар тиллари, фольклори, этнографияси, адабиёти бўйича тадқиқотлар олиб борган. Хусусан, ўзбек адабий тили ва мумтоз адабиёти, фольклори ва этнографиясига оид 100 дан ортиқ асар ёзган, ўзбек адабий тилининг шаклланиш йўлларини тадқиқ этган («Чиғатой адабий тилида «жўқчилик» унсурлари», 1930; «Ўзбек адабий тилининг қурилиш йўллари ҳақида», 1932). Унинг «Навоий туюклари» (1917), «Чиғатойлик Амирий туюқларидан» (1926), «Лутфийнинг чиғатой ча туюклари» (1926), «19аср Хива туюқлари» (1927) асарларида ўзбек адабиётида туюқ жанри урганилиб, унинг узига хос хусусиятлари очиб берилган. Атоий, Бобур асарларини урганиш ва нашр этиш бўйича ҳам бир қанча ишларни амалга оширган. 1937 й.да ноҳақ қамоққа олинган ва отиб ташланган.
Ас: К истории литературы среднеазиатскотурецкого языка. — «Мир Алишир», Л., 1928; Собрание стихотворений императора Бабура, ч. 1 Текст, Петроград 1917.
Matn ÖzME'dan o'zgartirişsiz olingan, faqat yozuvi yangi alifboga o'girilgan. Qisqartmalar asl holida. Xato ko'rsangiz — xabar bering.