Barot Tillayeviç Boyqobilov
Manba: ÖzME, 2-jild (2000–2005), «Özbekiston milliy ensiklopediyasi» Davlat ilmiy naşriyoti · elektron nusxa: ziyouz.com kutubxonasi, 478–479-b. — ziyouz.com
Boyqobilov Barot Tillayeviç (1937.14.3, Urgut tumani Kenagas qişloği) — Özbekiston xalqşoiri (1997), SamDU filologiya f-tini tamomlagan (1962). Özbekiston davlat badiiy adabiyot naşriyoti (1962—63), yoşlar gaz. , (1963—68), bolalar adabiyoti naşriyoti (1968—74)da muharrir, bölim mudiri, boş muharrir örinbosari. Partiya va hukumat idoralarida xizmat qilgan (1974—90). «Muloqot» jur. boş muharriri (1991 y.dan). B.ning «Samarqand satrlari» (1962), «Visol» (1965), «Seni izlayman» (1968), «Samarqand uşşoği» (1969), «Afrosiyob» (1970), «Kim sokin yaşaydi Özbekistonda» (1990) va b. şe'riy töplamlari, bir neçta dostonlari naşr etilgan. Uning «Kun va tun» (1968) şe'riy qissasida Boburning badiiy obrazi uzbek adabiyotida ilk bor namoyon böldi. Keyinçalik B. Alişer Navoiy hayoti va ijodiga bağişlangan «Şukuxli karvon» (1981), «Notinç Xuroson» (1985), «Sokin Xurson» (1992) va «Konli Xuroson» (1992) dostonlarini, «Hayrat ulAhror» (1997) şe'riy romanini e'lon qildi. Söng ular asosida beş dostondan iborat «Yangi xamsa»ni (1998) va «Özbeknoma» (1999) şe'riy romanini yaratdi. B. uzbek şe'riyatida sonet janrining ravnaq topişiga katta hissa qöşdi. B. Petrarka, V. Şekspir, P. Neruda, R. Hamzatov sonetlarini, uzbek tiliga tarjima qilgan. Alişer Navoiy nomidagi Özbekiston Respublikasi Davlat mukofoti laureati (1994).
Asl matn (kirill, PDF'dagidek)
БОЙҚОБИЛОВ Барот Тиллаевич (1937.14.3, Ургут тумани Кенагас қишлоғи) — Ўзбекистон халқшоири (1997), СамДУ филология ф-тини тамомлаган (1962). Ўзбекистон давлат бадиий адабиёт нашриёти (1962—63), ёшлар газ. , (1963—68), болалар адабиёти нашриёти (1968—74)да муҳаррир, бўлим мудири, бош муҳаррир ўринбосари. Партия ва ҳукумат идораларида хизмат қилган (1974—90). «Мулоқот» жур. бош муҳаррири (1991 й.дан). Б.нинг «Самарқанд сатрлари» (1962), «Висол» (1965), «Сени излайман» (1968), «Самарқанд ушшоғи» (1969), «Афросиёб» (1970), «Ким сокин яшайди Ўзбекистонда» (1990) ва б. шеърий тўпламлари, бир нечта достонлари нашр этилган. Унинг «Кун ва тун» (1968) шеърий қиссасида Бобурнинг бадиий образи узбек адабиётида илк бор намоён бўлди. Кейинчалик Б. Алишер Навоий ҳаёти ва ижодига бағишланган «Шукухли карвон» (1981), «Нотинч Хуросон» (1985), «Сокин Хурсон» (1992) ва «Конли Хуросон» (1992) достонларини, «Ҳайрат улАҳрор» (1997) шеърий романини эълон қилди. Сўнг улар асосида беш достондан иборат «Янги хамса»ни (1998) ва «Ўзбекнома» (1999) шеърий романини яратди. Б. узбек шеъриятида сонет жанрининг равнақ топишига катта ҳисса қўшди. Б. Петрарка, В. Шекспир, П. Неруда, Р. Ҳамзатов сонетларини, узбек тилига таржима қилган. Алишер Навоий номидаги Ўзбекистон Республикаси Давлат мукофоти лауреати (1994).
Matn ÖzME'dan o'zgartirişsiz olingan, faqat yozuvi yangi alifboga o'girilgan. Qisqartmalar asl holida. Xato ko'rsangiz — xabar bering.