Imperativ
Manba: ÖzME, 4-jild (2000–2005), «Özbekiston milliy ensiklopediyasi» Davlat ilmiy naşriyoti · elektron nusxa: ziyouz.com kutubxonasi, 148-b. — ziyouz.com
Imperativ (lot. imperativus — buyu-ruvçi) — talab, buyruq, qonun. Nemis faylasufi Kant «Amaliy aklni tanqid» (1788) asarida I.ni etika tuşunçasiga kiritgan. Unga köra, şaxsiy prinsip (maksima)ga qaramaqarşi ölaroq, I. hammaga majburiy bölgan rasmiy axloq-odob talabidir. I. şartli va qat'iy I.ga bölinadi. Şartli (taxminiy) I. ma'lum şartşaroitlardagina amal qiladi, qat'iy I. — muqarrarlik (bölişi keraklik)ni ifoda etadi. U yurişturişda rioya etilişi kerak bölgan şakl va qoidani belgilab beradi.
Asl matn (kirill, PDF'dagidek)
ИМПЕРАТИВ (лот. imperativus — бую-рувчи) — талаб, буйруқ, қонун. Немис файласуфи Кант «Амалий аклни танқид» (1788) асарида И.ни этика тушунчасига киритган. Унга кўра, шахсий принцип (максима)га қарамақарши ўлароқ, И. ҳаммага мажбурий бўлган расмий ахлоқ-одоб талабидир. И. шартли ва қатъий И.га бўлинади. Шартли (тахминий) И. маълум шартшароитлардагина амал қилади, қатъий И. — муқаррарлик (бўлиши кераклик)ни ифода этади. У юриштуришда риоя этилиши керак бўлган шакл ва қоидани белгилаб беради.
Matn ÖzME'dan o'zgartirişsiz olingan, faqat yozuvi yangi alifboga o'girilgan. Qisqartmalar asl holida. Xato ko'rsangiz — xabar bering.