Mahmud Usmonov
Manba: ÖzME, 9-jild (2000–2005), «Özbekiston milliy ensiklopediyasi» Davlat ilmiy naşriyoti · elektron nusxa: ziyouz.com kutubxonasi, 179-b. — ziyouz.com
Usmonov Mahmud (1910 — Toşkent — 1997.1.7) — gançkor usta, Özbekiston BA akad. (1997), Özbekiston xalq rassomi (1977). Hunarni otasi usta Usmon Ikromovaan, keyinçalik Usta Şirin Murodovdan örgangan. U. ijodida Toşkent gançkorligi san'ati an'analarini rivojlantirdi, uni yangi mazmun b-n boyitdi; islimiy va girih naqşlarni mahorat b-n qöllab jozibador naqş mujassamotlari yaratli; u işlagan naqşlar nafis, aniq va lönda, öymalari mukammalligi b-n diqqatga sazovor. U. Özbekiston amaliy san'at muzeyi (sobiq Polovsev uyi)ni ta'mirlaşda, Navoiy teatri va Muqimiy teatrini bezaşda faol qatnaşgan; Hamza teatri (1967—68), Alişer Navoiy nomidagi adabiyot muzeyi (1968), Samarkand aeroporti (1969), Özbekiston xalqlari tarixi muzeyi (1969—70), Özbekiston san'at muzeyi (1973), «Buyuk ipak yöli» metro bekati (1980) va b., şuningdek, xorijdagi (Donetsk, Kiyev, Toşxrvuz, Çimkent va b.) jamoat binolarini gançkorlik bn bezaşda ustalarga rahbarlik qilgan. U. pedagog sifatida faoliyatini bolalar uyida boşlagan (1935—48), Toşkentdagi bolalar va öquvçilar uylari, saroyida ganç öymakorligi tögaragiga rahbarlik qilgan (1948—68); Benkov nomidagi respublika rassomlik bilim yurtida dars bergan (1952—60). U. köplab şogirdlar tayyorlagan, ular (Abdurahim Umarov, A. Sultonov, M. Sultonov, farzandi Mirvohid Usmonov va b.) ustozlarining işlarini davom ettirmokda.
Hamza nomidagi Özbekiston Davlat mukofoti laureati (1970).
Ac: San'atim — saodatim, T., 1983.
Asl matn (kirill, PDF'dagidek)
УСМОНОВ Маҳмуд (1910 — Тошкент — 1997.1.7) — ганчкор уста, Ўзбекистон БА акад. (1997), Ўзбекистон халқ рассоми (1977). Ҳунарни отаси уста Усмон Икромоваан, кейинчалик Уста Ширин Муродовдан ўрганган. У. ижодида Тошкент ганчкорлиги санъати анъаналарини ривожлантирди, уни янги мазмун б-н бойитди; ислимий ва гириҳ нақшларни маҳорат б-н қўллаб жозибадор нақш мужассамотлари яратли; у ишлаган нақшлар нафис, аниқ ва лўнда, ўймалари мукаммаллиги б-н диққатга сазовор. У. Ўзбекистон амалий санъат музейи (собиқ Половцев уйи)ни таъмирлашда, Навоий театры ва Муқимий театрини безашда фаол қатнашган; Ҳамза театри (1967—68), Алишер Навоий номидаги адабиёт музейи (1968), Самарканд аэропорти (1969), Ўзбекистон халқлари тарихи музейи (1969—70), Ўзбекистон санъат музейи (1973), «Буюк ипак йўли» метро бекати (1980) ва б., шунингдек, хориждаги (Донецк, Киев, Тошхрвуз, Чимкент ва б.) жамоат биноларини ганчкорлик бн безашда усталарга раҳбарлик қилган. У. педагог сифатида фаолиятини болалар уйида бошлаган (1935—48), Тошкентдаги болалар ва ўқувчилар уйлари, саройида ганч ўймакорлиги тўгарагига раҳбарлик қилган (1948—68); Беньков номидаги республика рассомлик билим юртида дарс берган (1952—60). У. кўплаб шогирдлар тайёрлаган, улар (Абдураҳим Умаров, А. Султонов, М. Султонов, фарзанди Мирвоҳид Усмонов ва б.) устозларининг ишларини давом эттирмокда.
Ҳамза номидаги Ўзбекистон Давлат мукофоти лауреати (1970).
Ac: Санъатим — саодатим, Т., 1983.
Matn ÖzME'dan o'zgartirişsiz olingan, faqat yozuvi yangi alifboga o'girilgan. Qisqartmalar asl holida. Xato ko'rsangiz — xabar bering.