Manas Betyanoviç Leviyev
Manba: ÖzME, 5-jild (2000–2005), «Özbekiston milliy ensiklopediyasi» Davlat ilmiy naşriyoti · elektron nusxa: ziyouz.com kutubxonasi, 63–64-b. — ziyouz.com
Leviyev Manas Betyanoviç LEVIYEV Manas (Menaşe) Betyanoviç (1912.25.7, Namangan — 1990.30.4, Toşkent) — kompozitor, Özbekistonda xizmat körsatgan san'at arbobi (1962), Özbekiston xalqartisti (1972). Samarqand musiqa va xoreografiya in-tida ta'lim olgan (1930—32), Leningrad konservatoriyasini tugatgan (1944). 2-jahon uruşi qatnaşçisi (1941—42). L. ijodida özbek va tojik xalqlari ohanglari kompozitorlikka xos köp ovozlik vositalar b-n uyğunlaşgan. Kuylari nafis va jozibador, garmoniyasi oddiy va şirador bölib, deyarli barça asarlari hayot-baxş, kötarinkilik ruhi b-n suğorilgan. Köp qirrali ijodida vokal musiqasi asosiy örin tutadi: «Dilistonim, sen mening», «Gözal tong», «Sadoi bulbul» kabi romanslari, «Özbek qizi ovozi», «Örik gullaganda» singari qöşiqlari va b. L. özbek musiqali dramasi va ayniqsa, musiqali komediya janrining rivojiga katta hissa qöşgan. «Oltin köl» (Uyğun, 1949, oxirgi tahriri 1958), «Toşbolta oşiq» (H. Ğulom, 1961), «Toşkentning nozanin malikasi» (H. Muhammad, 1978), «Qizil durrali nozik niholim» (Ç. Aytmatov, H. Ğulom, 1978) asarlari mazkur janrning barkamol namunalariga aylandi. L.ning «Suhayl va Mexri» (M. Burhonov, Ik. Akbarov b-n hamkorlikda, 1958), «Mahallada duv-duv ran» (1961), «Ötgan kunlar» (1969) kabi kinofilmlarga yozgan musiqasi yorqin va ommabop ohang hamda usullari b-n ajralib turadi. Hamza nomidagi Özbekiston Davlat mukofoti laureati (1979). Ad.h Jabborov A., Manas Leviyev, T., 1986.
Asl matn (kirill, PDF'dagidek)
ЛЕВИЕВ Манас (Менаше) Бетьянович (1912.25.7, Наманган — 1990.30.4, Тошкент) — композитор, Ўзбекистонда хизмат кўрсатган санъат арбоби (1962), Ўзбекистон халқартисти (1972). Самарқанд мусиқа ва хореография ин-тида таълим олган (1930—32), Ленинград консерваториясини тугатган (1944). 2-жаҳон уруши қатнашчиси (1941—42). Л. ижодида ўзбек ва тожик халқлари оҳанглари композиторликка хос кўп овозлик воситалар б-н уйғунлашган. Куйлари нафис ва жозибадор, гармонияси оддий ва ширадор бўлиб, деярли барча асарлари ҳаёт-бахш, кўтаринкилик руҳи б-н суғорилган. Кўп қиррали ижодида вокал мусиқаси асосий ўрин тутади: «Дилистоним, сен менинг», «Гўзал тонг», «Садои булбул» каби романслари, «Ўзбек қизи овози», «Ўрик гуллаганда» сингари қўшиқлари ва б. Л. ўзбек мусиқали драмаси ва айниқса, мусиқали комедия жанрининг ривожига катта ҳисса қўшган. «Олтин кўл» (Уйғун, 1949, охирги таҳрири 1958), «Тошболта ошиқ» (Ҳ. Ғулом, 1961), «Тошкентнинг нозанин маликаси» (Ҳ. Муҳаммад, 1978), «Қизил дуррали нозик ниҳолим» (Ч. Айтматов, Ҳ. Ғулом, 1978) асарлари мазкур жанрнинг баркамол намуналарига айланди. Л.нинг «Суҳайл ва Мехри» (М. Бурҳонов, Ик. Акбаров б-н ҳамкорликда, 1958), «Маҳаллада дув-дув ran» (1961), «Ўтган кунлар» (1969) каби кинофильмларга ёзган мусиқаси ёрқин ва оммабоп оҳанг ҳамда усуллари б-н ажралиб туради. Ҳамза номидаги Ўзбекистон Давлат мукофоти лауреати (1979). Ад.ҳ Жабборов А., Манас Левиев, Т., 1986.
Matn ÖzME'dan o'zgartirişsiz olingan, faqat yozuvi yangi alifboga o'girilgan. Qisqartmalar asl holida. Xato ko'rsangiz — xabar bering.