Marsiya
Manba: ÖzME, 5-jild (2000–2005), «Özbekiston milliy ensiklopediyasi» Davlat ilmiy naşriyoti · elektron nusxa: ziyouz.com kutubxonasi, 251–252-b. — ziyouz.com
Marsiya (marsiya) — 1) Yaqin va Örta Şarq poeziyasida adabiy janrlardan biri; 2) biror maşhur kişi yoki keksa oila a'zosi vafoti munosabati b-n ğam-alam va hasratni ifodalaydigan xalq oğzaki poetik va musiqa ijodiyotining azamotam janri. M. qöşiq yoki aşula turi sifatida dafn marosimida hayotdan köz yumgan kişining yaxşi xislatlari, iş faoliyatlari, qarindoşlik aloqalari esga olinib erkaklar tomonidan jörsiz reçitativ yoki kuyçan, oğir, mungli ohanglarda aytiladi. M.da xalq sözlari, ğazal, ruboiy, muxammas va b. asosida şaxs boşiga tuşgan kulfat, yakin kişidan judo böliş qismati aks etadi. Ayrim xududlarda, ba'zan esa oilalarda M.ni ayollar ham alohida ta'sirçan va mahorat b-n aytgan. «Sadr»yoki «Jaxr» marosimlarida M. («aytib yiğlaş» ma'nosida) lar yakin qarindoşlari davrasida hofiz yoki xonanda tomonidan ijro etilgan (ayrim xrlatlarda çolğu jörnavozligida). Yozma manbalarda M. haqida ma'lumotlar va namunalar berilgan: Narşaxiyning «Buxoro tarixi» kitobida Siyovuşga bağişlangan M., Mahmud Koşğariyning «Devonu luğotit turk» asarida Alp Ertunga M.si, adabiyotda Alişer Navoiyning ustozi Abdurahmon Jomiyga bağişlangan M.si, Hamzaning birinçi özbek aktrisasi Tursunoyga bağişlab yozgan M.si, xalq orasida Mulla Töyçi Hofizga bağişlangan M. va b. 20-a. özbek adabiyoti va musiqasida M.lar ijod etilgan: Rasul kori Mamadaliyev tomonidan bir neça M.lar yaratilgan; M. Burhonovning «Epitafiya» asari M. şaklida yozilgan.
Rustam Abdullayev.
Asl matn (kirill, PDF'dagidek)
МАРСИЯ (марсийа) — 1) Яқин ва Ўрта Шарқ поэзиясида адабий жанрлардан бири; 2) бирор машҳур киши ёки кекса оила аъзоси вафоти муносабати б-н ғам-алам ва ҳасратни ифодалайдиган халқ оғзаки поэтик ва мусиқа ижодиётининг азамотам жанри. М. қўшиқ ёки ашула тури сифатида дафн маросимида ҳаётдан кўз юмган кишининг яхши хислатлари, иш фаолиятлари, қариндошлик алоқалари эсга олиниб эркаклар томонидан жўрсиз речитатив ёки куйчан, оғир, мунгли оҳангларда айтилади. М.да халқ сўзлари, ғазал, рубоий, мухаммас ва б. асосида шахс бошига тушган кулфат, якин кишидан жудо бўлиш қисмати акс этади. Айрим худудларда, баъзан эса оилаларда М.ни аёллар ҳам алоҳида таъсирчан ва маҳорат б-н айтган. «Садр»ёки «Жахр» маросимларида М. («айтиб йиғлаш» маъносида) лар якин қариндошлари даврасида ҳофиз ёки хонанда томонидан ижро этилган (айрим хрлатларда чолғу жўрнавозлигида). Ёзма манбаларда М. ҳақида маълумотлар ва намуналар берилган: Наршахийнинг «Бухоро тарихи» китобида Сиёвушга бағишланган М., Маҳмуд Кошғарийнинг «Девону луғотит турк» асарида Алп Эртунга М.си, адабиётда Алишер Навоийнинг устози Абдураҳмон Жомийга бағишланган М.си, Ҳамзанинг биринчи ўзбек актрисаси Турсунойга бағишлаб ёзган М.си, халқ орасида Мулла Тўйчи Ҳофизга бағишланган М. ва б. 20-а. ўзбек адабиёти ва мусиқасида М.лар ижод этилган: Расул кори Мамадалиев томонидан бир неча М.лар яратилган; М. Бурҳоновнинг «Эпитафия» асари М. шаклида ёзилган.
Рустам Абдуллаев.
Matn ÖzME'dan o'zgartirişsiz olingan, faqat yozuvi yangi alifboga o'girilgan. Qisqartmalar asl holida. Xato ko'rsangiz — xabar bering.