Maxdumi A'zam
Manba: ÖzME, 5-jild (2000–2005), «Özbekiston milliy ensiklopediyasi» Davlat ilmiy naşriyoti · elektron nusxa: ziyouz.com kutubxonasi, 309-b. — ziyouz.com
Maxdumi A'zam (asl ismi Sayyid Ahmad Xojagi ibn Sayyid Jaloliddin Kosoniy Dahbediy; 1463/64, Koson ş. — 1542) — movarounnahrlik alloma, yirik diniy arbob, na-qşbandiylik rahnamosi. Ilk ta'limni Koson ş.da olgan. Madrasani bitirgaç, Şayx Mir Sayyid Aliga şogird tuşadi, söng Toşkentga kelib, Xoja Axrorning şogirdi Muhammad Qozi (1516 y.v.e.)ga xalifa böladi. Ustozi b-n Hirotga safar qiladi, Ab-durahmon Jomiy b-n uçraşadi. 1503 y. Buxoroga köçib keladi. Bir oz vaqt ötgaç, Axsikatga borib naqşbandiylik tariqatini tarğib eta boşlaydi. Muhammad Qozi vafotidan söng tariqat şayxlari M. A.ni öz peşvolari sifatida e'tirof etişdi va uning şuhrati Movarounnahr hamda uning atrofidagi mamlakatlarga yoyildi. Bo-bur M.A.ga bağişlab ruboiylar yezdi. M.A. ham şoir haqidagi «Boburiya» risolasini yozib, Hindistonga jönatgan. Şayboniy sultonlari va hokimlari M. A. ni özlarining piri deb bilganlar.
M. A. tasavvuf nazariyasi va amaliyoti, xususan, naqşbandiylik ta'limotini rivojlantirdi. Uning «Asror unnikoh» («Nikoh sirlari»), «Ganjnoma» («Boylik haqida risola»), «Risolat unsam'iyyatun» («Samo' risolasi»), «Bayoni zikr» («Zikr bayoni»), «Risola-i silsila-i Xöjagon» («Xöjagon silsilasiga oid risola»), «Me'roj-uloşiqiyn» («Oşiqlar me'roji»), «Murşidu-ssolikiyn» («Soliklar murşidi»), «Risola-i Naqşbandiyya», «Risolat un-vujudiyyatun» («Vujudlar haqida risola») kabi 30 dan ortiq risolasi bor. Bu asarlarida ulamolar, sufiy şayxlar va davlat arboblari orasidagi munosabatlarga töxtalgan. Tariqat odobu qoidalarida murid va şayx munosabatlari özaro hurmat-izzat asosida qurilmoği lozimligini uqtirgan. M. A. fikriça, tariqat a'zolari xalqqa yaqin bölib, uning dardlari va ehtiyojlariga qayğudoş bölsa, bu ham tariqatga, ham xalqqa foydalidir. M. A. asarlari Özbekiston FA Şarqşunoslik in-ti fondida saqlanadi.
Asl matn (kirill, PDF'dagidek)
МАХДУМИ АЪЗАМ (асл исми Саййид Аҳмад Хожаги ибн Саййид Жалолиддин Косоний Даҳбедий; 1463/64, Косон ш. — 1542) — мовароуннаҳрлик аллома, йирик диний арбоб, на-қшбандийлик раҳнамоси. Илк таълимни Косон ш.да олган. Мадрасани битиргач, Шайх Мир Саййид Алига шогирд тушади, сўнг Тошкентга келиб, Хожа Ахрорнинг шогирди Муҳаммад Қози (1516 й.в.э.)га халифа бўлади. Устози б-н Ҳиротга сафар қилади, Аб-дураҳмон Жомий б-н учрашади. 1503 й. Бухорога кўчиб келади. Бир оз вақт ўтгач, Ахсикатга бориб нақшбандийлик тариқатини тарғиб эта бошлайди. Муҳаммад Қози вафотидан сўнг тариқат шайхлари М. А.ни ўз пешволари сифатида эътироф этишди ва унинг шуҳрати Мовароуннаҳр ҳамда унинг атрофидаги мамлакатларга ёйилди. Бо-бур М.А.га бағишлаб рубоийлар езди. М.А. ҳам шоир ҳақидаги «Бобурия» рисоласини ёзиб, Ҳиндистонга жўнатган. Шайбоний султонлари ва ҳокимлари М. А. ни ўзларининг пири деб билганлар.
М. А. тасаввуф назарияси ва амалиёти, хусусан, нақшбандийлик таълимотини ривожлантирди. Унинг «Асрор унникоҳ» («Никоҳ сирлари»), «Ганжнома» («Бойлик ҳақида рисола»), «Рисолат унсамъиййатун» («Самоъ рисоласи»), «Баёни зикр» («Зикр баёни»), «Рисола-и силсила-и Хўжагон» («Хўжагон силсиласига оид рисола»), «Меърож-улошиқийн» («Ошиқлар меърожи»), «Муршиду-ссоликийн» («Соликлар муршиди»), «Рисола-и Нақшбандиййа», «Рисолат ун-вужудиййатун» («Вужудлар ҳақида рисола») каби 30 дан ортиқ рисоласи бор. Бу асарларида уламолар, суфий шайхлар ва давлат арбоблари орасидаги муносабатларга тўхталган. Тариқат одобу қоидаларида мурид ва шайх муносабатлари ўзаро ҳурмат-иззат асосида қурилмоғи лозимлигини уқтирган. М. А. фикрича, тариқат аъзолари халққа яқин бўлиб, унинг дардлари ва эҳтиёжларига қайғудош бўлса, бу ҳам тариқатга, ҳам халққа фойдалидир. М. А. асарлари Ўзбекистон ФА Шарқшунослик ин-ти фондида сақланади.
Matn ÖzME'dan o'zgartirişsiz olingan, faqat yozuvi yangi alifboga o'girilgan. Qisqartmalar asl holida. Xato ko'rsangiz — xabar bering.