Oydin

Manba: ÖzME, 6-jild (2000–2005), «Özbekiston milliy ensiklopediyasi» Davlat ilmiy naşriyoti · elektron nusxa: ziyouz.com kutubxonasi, 75-b. — ziyouz.com

Oydin (taxallusi, asl ism-şarifi Sobirova Manzura) (1906.20.11 — Toşkent — 1953.30.5) — yozuvçi, dramaturg. Xotin-qizlar bilim yurti (Inpros)da (1919—23) va Samarqand pedakademiyasida (1927 — 31) öqigan. Özdavnaşrda bölim boşliği (1931), Özbekiston Yozuvçilar uyuşmasida mas'ul kotib (1932 — 37). «Yorqin hayot» jur. Muharriri örinbosari (1938-41), Özbekiston Radioqömitasida adabiy eşittirişlar bölimi mas'ul muharriri (1941—45), «Özbekiston xotin-kizlari» jur. boş muharriri (1946—53).

Ilk şe'rlar töplami — «Tong qöşigi» (1931) va «Çeçan qöllar» (1932)da özbek ayollarining hayotda tutgan örni, qadr-qimmati va öziga xos xarakterini realistik böyoqlarda tasvirlagan. «Çaqaloqqa çakmonça» (1939), «Qizlarjon» (1943), «Şirin keldi» (1944), «Mardlik — mangulik» (1947), «Hikoya va oçerklar» (1952), «Hikoyalar» (1954) kabi kitoblari özbek hikoyaçiligining eng yaxşi namunalaridir. O. asarlarining asl mohiyatini badiiy adabiyotning azaliy muammosi bölgan yaxşilik va yomonlik örtasidagi kuraş taşkil etadi. Drama («Yangilikka qadam», 1925), ayrim san'at arboblari; M. Turğunboyeva, H. Nosirova va b. haqida oçerklar, adabiy-publitsistik maqolalar muallifi. Toşkent köçalaridan biriga O. nomi berilgan.

As: Şe'rlar, T., 1937; Hikoyalar, T., 1967; Şiringa maktub, T., 1975; Gulsanam, T., 1985.

Ad.: Zulfiya, Oydin Sobirova [oçerk], T., 1953; Mirzayev S, Oydin, Adabiy portret, T., 1965.

Asl matn (kirill, PDF'dagidek)

ОЙДИН (тахаллуси, асл исм-шарифи Собирова Манзура) (1906.20.11 — Тошкент — 1953.30.5) — ёзувчи, драматург. Хотин-қизлар билим юрти (Инпрос)да (1919—23) ва Самарқанд педакадемиясида (1927 — 31) ўқиган. Ўздавнашрда бўлим бошлиғи (1931), Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмасида масъул котиб (1932 — 37). «Ёрқин ҳаёт» жур. Муҳаррири ўринбосари (1938-41), Ўзбекистон Радиоқўмитасида адабий эшиттиришлар бўлими масъул муҳаррири (1941—45), «Ўзбекистон хотин-кизлари» жур. бош муҳаррири (1946—53).

Илк шеърлар тўплами — «Тонг қўшиги» (1931) ва «Чечан қўллар» (1932)да ўзбек аёлларининг ҳаётда тутган ўрни, қадр-қиммати ва ўзига хос характерини реалистик бўёқларда тасвирлаган. «Чақалоққа чакмонча» (1939), «Қизларжон» (1943), «Ширин келди» (1944), «Мардлик — мангулик» (1947), «Ҳикоя ва очерклар» (1952), «Ҳикоялар» (1954) каби китоблари ўзбек ҳикоячилигининг энг яхши намуналаридир. О. асарларининг асл моҳиятини бадиий адабиётнинг азалий муаммоси бўлган яхшилик ва ёмонлик ўртасидаги кураш ташкил этади. Драма («Янгиликка қадам», 1925), айрим санъат арбоблари; М. Турғунбоева, Ҳ. Носирова ва б. ҳақида очерклар, адабий-публицистик мақолалар муаллифи. Тошкент кўчаларидан бирига О. номи берилган.

Ас: Шеърлар, Т., 1937; Ҳикоялар, Т., 1967; Ширинга мактуб, Т., 1975; Гулсанам, Т., 1985.

Ад.: Зулфия, Ойдин Собирова [очерк], Т., 1953; Мирзаев С, Ойдин, Адабий портрет, Т., 1965.

Matn ÖzME'dan o'zgartirişsiz olingan, faqat yozuvi yangi alifboga o'girilgan. Qisqartmalar asl holida. Xato ko'rsangiz — xabar bering.