Şe'riyat
Manba: ÖzME, 10-jild (2000–2005), «Özbekiston milliy ensiklopediyasi» Davlat ilmiy naşriyoti · elektron nusxa: ziyouz.com kutubxonasi, 123–125-b. — ziyouz.com
Şe'riyat ŞE'RIYAT, poeziya — şe'riy asarlar majmui. Dastlab Ş. deyilganda, umuman badiiy adabiyot tuşunilgan. Ş. badiiyatga daxldor sanalgan. Insoniyat tarixida faqat şe'r şaklida yozilgan bitiklargina söz san'atiga tegişli hisoblab kelingan. Garçi qadim zamonlarda ham nasrga oid asarlar yaratilgan bölsada, ular nafis san'atga, badiiy adabiyotga tegişli emas, deb qaralgan. Şe'rning muayyan içki tartib asosiga qurilganligi, oddiy sözlaşuvga öxşamasligi, hamma ham fikru tuyğularini bu şakdda ifodalay olmasligi unga qandaydir sirlilik, mumtozlik maqomini beradi. Bunday qaraş butun dunyoda hukmron bölgan. Yevropada Uyğoniş davriga kelibgina nasriy asarlar badiiy adabiyotga tegişli ekanligi tan olingan. Rossiyada 19-asr boşlarida nasriy asarlar ham badiiy adabiyot namunalari sanaladigan böldi. Musulmon Şarqida esa, nasrni söz san'atiga tegişli, deb hisoblamaslik 19-asr oxirlariga qadar davom etib keldi.
Alişer Navoiy «Hayrat ulabror» asarida çamanzordagi gul kabi gözal va tartibli şe'r (nazm)ning tuproqqa qorişib yotgan çeçak singari bölgan nasrdan mislsiz darajada ustun ekanligini «Nazm anga gulşanda oçilmoğliği, Nasr qaro yerğa soçilmoğliği» va «Bölmasa e'joz (mö'jiza) maqomida nazm, Bölmas edi Tengri kalomida nazm» tarzida ifoda etadi. Şuning uçun ham özbek adabiyoti tarixida Ş. ustuvor örin tutadi. Ş.ning axborot beriş vositasigina bölgan sözlaşuvdan yoki fikrni tuşuntiriş yöli bölmiş ilmiy bayondan özining alohida qurilişi, nutqning odatdagi talablariga böysunmasligi bilan ajralib turişi, kişida hissiyot uyğotadigan ohangga egaligi ajdodlarimizda unga nisbatan ehtiromli munosabat uyğotgan. Ş.ga xos musiqiylik, tartiblilik, şartlilik uni öz-özidan ijodga, badiiyatga daxldor qilib qörsatgan.
Ş. tufayli inson nutqi jarangdor musiqiylik, tugallik, butunlik va uyğunlik kasb etadi. Çunki Ş.da sözning sehrli jozibasi, odam ruhiyatiga ta'sir körsata oladigan darajadagi kötarinkiligi namoyon bölgan. Qadimda Ş.ga ijro etiladigan, binobarin, kişilar tomonidan bevosita idrok qilinadigan hodisa sifatida qaralgan. Minglab yillar mobaynida Ş., asosan, inson tuyğulariga ta'sir körsatiş vositasi sanalgani uçun ham uning musiqiyligi, ohangdorligi va jarangdorligiga alohida e'tibor berilgan. Ş. namunalari faqat mazmuni bilan emas, balki ifoda tarzi orqali ham öquvçilar va tinglovçilarni rom etgan. Bu hol Ş. namunalarining kuylaydigan darajadagi qat'iy akustik xususiyatlarga ega bölişini taqozo qilgan. Ş.da muayyan musiqiy zarb (ritm) va qofiya, poetik sintaksis va inversiyalar qöllanişi sözlarning harakatçanligi, ohangdorligi va yoqimliligini ta'minlaydi. Bu hol mazmun tovlanişlariga erişiş borasida Ş.ga tuganmas imkoniyatlar beradi. Nasriy asarlar öquvçi tomonidan yolğiz idrok etilgani, asosan, içda öqilgani uçun ham muallif hamda qahramonlar ovozini har bir kişi alohida «içki quloq» bilan eşitgan.
Ş. uçun voqea va tafsilotlar tasviri emas, balki inson ruhiyati ifodasi muhimdir. Bu borada özbek Ş.i ayriça yuksak maqomda turadi. Şu bois milliy Ş. uçun voqeabandliqdan köra inson tuyğulari jilvasi, çigal keçinmalarini hissiyotga ta'sir etadigan, uni titroqqa soladigan yösinda ifoda etiş muhimdir. Qat'iy poetik qoliplarga amal etilgan holda şe'riy kaşfiyotlar qiliş zaruriyati özbek Ş.ining mukammallaşuviga olib keldi.
Şoir şe'riy olamining tamomila özgaçaligi, muayyan şe'rda ifodalangan poetik mazmunni boşqa asarlarda, bölakça yösinda beriş deyarli mumkin emasligi Ş.da universallikning közga körinmaydigan, ilğab bölmaydigan darajada kam ekanligiga sababdir. Har bir şe'r özigagina mansub qoida bilan tuğiladi va şunga köra yaşaydi. Çölpon qalamiga mansub quyidagi misralarda Ş.ga xos ayni şu xususiyatlarni köriş mumkin:
Bir tugam soçlaring mening qölimda,
Ğijimlab öpaymi yo tarab oçay?
Sir deb saqlaganing mening qöynimda,
Sir deb saqlayinmi yo yelga soçay?
Soçilgan soçingday soçilsa siring,
Anor yuzlaringni kimga tugasan?
Özingku ularda vafo yöq deding,
Nimaga ularni tağin kutasan?
Bu misralar nasriy matnga aylantirilsa, undagi sirlilik, ta'sirçanlik, mukammallik butunlay yöqqa çiqib, oddiy sözlarning unçalik ham mantiqli bölmagan yiğindisiga aylanib qoladi. Ş.ning sehri uning mohiyatini anglaş muşkulligida, mazmunning tutqiç bermasligidadir. Şoirning özigagina xos jonli ohang, faqat özigagina tegişli betakror ruhiy holatning ifodalanişi Ş.ni yuksak darajaga kötaruvçi omildir.
Söz san'atining alohida şakli sifatida nasrning paydo bölişi özbek Ş.ining mohiyatini özgartirib, taraqqiyotini susaytirib qöymagan bölsada, uning tabiatiga jiddiy ta'sir körsatadi. Yangi özbek Ş.i yanada nafislaşdi, yanada turfalaşdi. Ş. jamiyat va tabiatda röy bergan hayotiy hodisani badiiy hodisaga aylantiriş vositasi hamda şaxsiy keçinmalarni, şoirning betakror va haqiqiy hislarini ifoda qilişning yöli sifatida şiddat bilan rivojlanmoqda. Şubhasiz, yangi özbek Ş.i köproq lirik mohiyat kasb etayotir.
Qozoqboy Yöldoşev.
Asl matn (kirill, PDF'dagidek)
ШЕЪРИЯТ, поэзия — шеърий асарлар мажмуи. Дастлаб Ш. дейилганда, умуман бадиий адабиёт тушунилган. Ш. бадииятга дахлдор саналган. Инсоният тарихида фақат шеър шаклида ёзилган битикларгина сўз санъатига тегишли ҳисоблаб келинган. Гарчи қадим замонларда ҳам насрга оид асарлар яратилган бўлсада, улар нафис санъатга, бадиий адабиётга тегишли эмас, деб қаралган. Шеърнинг муайян ички тартиб асосига қурилганлиги, оддий сўзлашувга ўхшамаслиги, ҳамма ҳам фикру туйғуларини бу шакдда ифодалай олмаслиги унга қандайдир сирлилик, мумтозлик мақомини беради. Бундай қараш бутун дунёда ҳукмрон бўлган. Европада Уйғониш даврига келибгина насрий асарлар бадиий адабиётга тегишли эканлиги тан олинган. Россияда 19-аср бошларида насрий асарлар ҳам бадиий адабиёт намуналари саналадиган бўлди. Мусулмон Шарқида эса, насрни сўз санъатига тегишли, деб ҳисобламаслик 19-аср охирларига қадар давом этиб келди.
Алишер Навоий «Ҳайрат улаброр» асарида чаманзордаги гул каби гўзал ва тартибли шеър (назм)нинг тупроққа қоришиб ётган чечак сингари бўлган насрдан мислсиз даражада устун эканлигини «Назм анга гулшанда очилмоғлиғи, Наср қаро ерға сочилмоғлиғи» ва «Бўлмаса эъжоз (мўъжиза) мақомида назм, Бўлмас эди Тенгри каломида назм» тарзида ифода этади. Шунинг учун ҳам ўзбек адабиёти тарихида Ш. устувор ўрин тутади. Ш.нинг ахборот бериш воситасигина бўлган сўзлашувдан ёки фикрни тушунтириш йўли бўлмиш илмий баёндан ўзининг алоҳида қурилиши, нутқнинг одатдаги талабларига бўйсунмаслиги билан ажралиб туриши, кишида ҳиссиёт уйғотадиган оҳангга эгалиги аждодларимизда унга нисбатан эҳтиромли муносабат уйғотган. Ш.га хос мусиқийлик, тартиблилик, шартлилик уни ўз-ўзидан ижодга, бадииятга дахлдор қилиб қўрсатган.
Ш. туфайли инсон нутқи жарангдор мусиқийлик, тугаллик, бутунлик ва уйғунлик касб этади. Чунки Ш.да сўзнинг сеҳрли жозибаси, одам руҳиятига таъсир кўрсата оладиган даражадаги кўтаринкилиги намоён бўлган. Қадимда Ш.га ижро этиладиган, бинобарин, кишилар томонидан бевосита идрок қилинадиган ҳодиса сифатида қаралган. Минглаб йиллар мобайнида Ш., асосан, инсон туйғуларига таъсир кўрсатиш воситаси саналгани учун ҳам унинг мусиқийлиги, оҳангдорлиги ва жарангдорлигига алоҳида эътибор берилган. Ш. намуналари фақат мазмуни билан эмас, балки ифода тарзи орқали ҳам ўқувчилар ва тингловчиларни ром этган. Бу ҳол Ш. намуналарининг куйлайдиган даражадаги қатъий акустик хусусиятларга эга бўлишини тақозо қилган. Ш.да муайян мусиқий зарб (ритм) ва қофия, поэтик синтаксис ва инверсиялар қўлланиши сўзларнинг ҳаракатчанлиги, оҳангдорлиги ва ёқимлилигини таъминлайди. Бу ҳол мазмун товланишларига эришиш борасида Ш.га туганмас имкониятлар беради. Насрий асарлар ўқувчи томонидан ёлғиз идрок этилгани, асосан, ичда ўқилгани учун ҳам муаллиф ҳамда қаҳрамонлар овозини ҳар бир киши алоҳида «ички қулоқ» билан эшитган.
Ш. учун воқеа ва тафсилотлар тасвири эмас, балки инсон руҳияти ифодаси муҳимдир. Бу борада ўзбек Ш.и айрича юксак мақомда туради. Шу боис миллий Ш. учун воқеабандлиқдан кўра инсон туйғулари жилваси, чигал кечинмаларини ҳиссиётга таъсир этадиган, уни титроққа соладиган йўсинда ифода этиш муҳимдир. Қатъий поэтик қолипларга амал этилган ҳолда шеърий кашфиётлар қилиш зарурияти ўзбек Ш.ининг мукаммаллашувига олиб келди.
Шоир шеърий оламининг тамомила ўзгачалиги, муайян шеърда ифодаланган поэтик мазмунни бошқа асарларда, бўлакча йўсинда бериш деярли мумкин эмаслиги Ш.да универсалликнинг кўзга кўринмайдиган, илғаб бўлмайдиган даражада кам эканлигига сабабдир. Ҳар бир шеър ўзигагина мансуб қоида билан туғилади ва шунга кўра яшайди. Чўлпон қаламига мансуб қуйидаги мисраларда Ш.га хос айни шу хусусиятларни кўриш мумкин:
Бир тугам сочларинг менинг қўлимда,
Ғижимлаб ўпайми ё тараб очай?
Сир деб сақлаганинг менинг қўйнимда,
Сир деб сақлайинми ё елга сочай?
Сочилган сочингдай сочилса сиринг,
Анор юзларингни кимга тугасан?
Ўзингку уларда вафо йўқ дединг,
Нимага уларни тағин кутасан?
Бу мисралар насрий матнга айлантирилса, ундаги сирлилик, таъсирчанлик, мукаммаллик бутунлай йўққа чиқиб, оддий сўзларнинг унчалик ҳам мантиқли бўлмаган йиғиндисига айланиб қолади. Ш.нинг сеҳри унинг моҳиятини англаш мушкуллигида, мазмуннинг тутқич бермаслигидадир. Шоирнинг ўзигагина хос жонли оҳанг, фақат ўзигагина тегишли бетакрор руҳий ҳолатнинг ифодаланиши Ш.ни юксак даражага кўтарувчи омилдир.
Сўз санъатининг алоҳида шакли сифатида насрнинг пайдо бўлиши ўзбек Ш.ининг моҳиятини ўзгартириб, тараққиётини сусайтириб қўймаган бўлсада, унинг табиатига жиддий таъсир кўрсатади. Янги ўзбек Ш.и янада нафислашди, янада турфалашди. Ш. жамият ва табиатда рўй берган ҳаётий ҳодисани бадиий ҳодисага айлантириш воситаси ҳамда шахсий кечинмаларни, шоирнинг бетакрор ва ҳақиқий ҳисларини ифода қилишнинг йўли сифатида шиддат билан ривожланмоқда. Шубҳасиз, янги ўзбек Ш.и кўпроқ лирик моҳият касб этаётир.
Қозоқбой Йўлдошев.
Matn ÖzME'dan o'zgartirişsiz olingan, faqat yozuvi yangi alifboga o'girilgan. Qisqartmalar asl holida. Xato ko'rsangiz — xabar bering.