Hamid Olimjon

Hamid Olimjon (Hamid Olimjonoviç Azimov; 1909-yil 12-dekabr, Jizzax – 1944-yil 3-iyul, Toşkent) — özbek şoiri, dramaturgi, adabiyotşunosi, tarjimoni va jamoat arbobi. U lirik şe'rlari, dostonlari va dramalari bilan 20-asr özbek adabiyotida örin egallagan.

Hamid Olimjon 1909-yil 12-dekabrda Jizzaxda tuğilgan. Ingliz tilidagi Vikipediyaga köra, otasi u tört yoşligida vafot etgan. Uning söz san'atiga qiziqişi onasi Komila ayaning ertaklari hamda bobosi Mulla Azim xonadoniga kelib turuvçi Fozil Yöldoş öğlining doston va termalari asosida şakllangan.

U 1920-yillarda Samarqandda öqigan: özbek Vikipediyasiga köra bilim yurtida (1923–1928), söng Pedagogika akademiyasida (1928–1931). 1926–1927-yillarda „Zarafşon“ gazetasida bölim mudiri bölib işlagan. Keyinçalik „Yoşlar“ gazetasi, „Quriliş“ va „Sovet adabiyoti“ jurnallarida, Madaniy quriliş ilmiy tadqiqot institutida, Til va adabiyot institutida hamda Öquvpedagogika naşriyotida işlagan. 1939-yildan umrining oxirigaça Özbekiston Yozuvçilar uyuşmasida mas'ul kotib bölgan. 1943-yilda Özbekiston Fanlar Akademiyasining muxbir a'zosi etib saylangan.

U 1944-yil 3-iyulda Toşkentda avtomobil halokatida vafot etgan.

Birinçi şe'rlar töplami „Köklam“ özbek manbasida 1929-yilga, rus Vikipediyasida esa turli joylarda 1926 va 1928-yillarga oid qilib körsatilgan. Keyingi töplamlari orasida „Olov soçlar“ (1931), „Daryo keçasi“ (1936), „Ölka“ (1939), „Baxt“ (1940), „Qölingga qurol ol!“ (1942) va „Işonç“ (1943) bor. „Ofeliyaning ölimi“, „Örik gullaganda“, „Özbekiston“ kabi lirik şe'rlari tanilgan.

Dostonlaridan „Ikki qizning hikoyasi“ (1937), „Zaynab va Omon“ (1938) hamda xalq ertaklari asosidagi „Oygul bilan Baxtiyor“ va „Semurğ yoki Parizod va Bunyod“ (1939) maşhur. Uruş yillarida xalqni mardlikka çorlovçi şe'rlar yozgan. Pogodin, Uyğun va Sobir Abdulla bilan hamkorlikda „Özbekiston qiliçi“ (1942) dramasini yaratgan. „Muqanna“ tragediyasi uruş davrida yozilgan; „Jinoyat“ dramasi ham uning asarlari qatoridadir.

Olimjon „Alpomiş“ xalq dostonini (Fozil Yöldoş öğli varianti) naşrga tayyorlagan; bu naşr xalq oğzaki ijodini örganişda uzoq yillar asos bölgan. Navoiyning 500 yillik yubileyi munosabati bilan Navoiy komitetining mas'ul kotibi sifatida şoir merosini örganiş va rus tiliga tarjima qilişda iştirok etgan. Özbek Vikipediyasiga köra, u ayrim maqolalarida vulgar sotsiologizm ta'siridan çiqa olmay, ba'zi millatparvar yozuvçilar ijodini qoralagan.

U Puşkinning „Kavkaz asiri“ va „Suv parisi“, Lermontovning „Bela“, Gorkiyning „Çelkaş“ asarlarini, N. Ostrovskiyning „Pölat qanday toblandi“ romanini hamda Bayron, Şevçenko, Simonov va boşqa şoirlarning şe'rlarini özbekçaga ögirgan.

Turmuş örtoği — şoira Zulfiya Isroilova (1915–1996). Qizi Hulkar, ukasi — yozuvçi va diplomat Sarvar Azimov (1923–1994).

Toşkent metropolitenining bir bekati, Samarqanddagi viloyat teatri va Yozuvçilar uyuşmasining Adabiyotçilar uyi uning nomi bilan atalgan. Toşkentda 1990-yilda unga haykal örnatilgan. 2004-yilda „Buyuk xizmatlari uçun“ ordeni bilan (vafotidan keyin) taqdirlangan. Asarlari 5 jildlik „Mukammal asarlar töplami“da (Toşkent, „Fan“, 1975–1984) naşr etilgan.